فقط به عشق پسرم

سلام پسرم عزیزم وجودم عشقم همه امید و آرزوم...

امروز وقت سونوگرافی سه بعدی داشتم ولی به دلایلی تبدیل به سونوی معمولی شد چون خانوم دکتر گفت سونوی سه بعدی برای زیر 29 هفته است و تو توی 33 هفته ای منم که کلی شاخ در اوردم چون با محاسبات من باید هفته31 باشیم...خوب بهتر...هر دفعه که میرم سونو به سنت اضافه میشه...فدای پسرم بشم که 2061 گرم شده...عاشقتم پسرم و از ته دلم میگم که تمام زندگیمی...خدارو هزار مرتبه شکر که سالمی ...که هستی...

یه جورایی دلم گرفته...نمیدونم باز کار هورمون هاست یا تقصیر خودمه...این روزا همه جا حسابی برفی بود ...دلم راه رفتن توی برف میخواست...برف بازی...وقتی کوچیک ترین چیزا دست نیافتنی میشه...

به خدا برام مهم نیست ...فقط میخوام مواظب تو باشم ...همه زندگیمو میدم که تو خوب باشی...به خودم میگم دیگه وقت بزرگ شدنه ...وقت بهونه های بیخودی نیست...من دیگه یه مادرم...یه مادر راست راسکی ...کسی که باید سنگ صبور باشه...باید حواسش به همه چیز باشه...باید بزرگ باشه...

ولی انگار اونقدرا هم بزرگ نیستم...زود اشکام سرازیر میشه ...

بیخیال فدای پسر 2 کیلوییم...بیخیال همه دنیا...